Πριν τη σύναψη δανειακής σύμβασης, το τραπεζικό ίδρυμα έχει υποχρέωση παροχής επαρκούς ενημερωτικού υλικού ώστε ο καταναλωτής να λάβει γνώση των όρων της σύμβασης και των υποχρεώσεων που αναλαμβάνει. Σε αντίθετη περίπτωση η δανειακή σύμβαση θα θεωρείται άτοκη και μη συνεπαγόμενη έξοδα, εφόσον πρόκειται για στοιχείο του οποίου η παράλειψη εμποδίζει τον καταναλωτή να κατανοήσει το περιεχόμενο της δέσμευσής του.
Αυτό έκρινε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την σημαντική απόφαση C-42/15 της 9ης Νοεμβρίου 2016 μετά από προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Πρωτοδικείο Dunajska Streda της Σλοβακίας. Η αίτηση υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Home Credit Slovakia a.s και της Klàra Biroova σχετικά με αξίωση καταβολής χρηματικών ποσών τα οποία εξακολουθούσαν να οφείλονται στο πλαίσιο δανειακής σύμβασης που είχε χορηγήσει η τράπεζα στην δανειολήπτρια η οποία και αδυνατούσε να τα καταβάλει.
Το σλοβάκικο Πρωτοδικείο έθεσε, μεταξύ άλλων, το προδικαστικό ερώτημα εάν η έλλειψη της πλειονότητας των στοιχείων της σύμβασης πιστώσεως που απαιτούνται από το άρθρο 10 παρ.2 της Οδηγίας 2008/48 συνεπάγεται ότι η χορηγηθείσα πίστωση θεωρείται άτοκη και μη συνεπαγόμενη έξοδα, οπότε ο δανειολήπτης οφείλει να εξοφλήσει στον δανειστή μόνο τα χρηματικά ποσά που του χορηγήθηκαν βάσει της συμβάσεως.
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την έκδοση της εν λόγω απόφασης, στηρίχθηκε στην ερμηνεία του άρθρου 10 παρ.2 της Οδηγίας 2008/48 το οποίο ορίζει ότι η σύμβαση πίστωσης πρέπει να προσδιορίζει κατά τρόπο σαφή και ευσύνοπτο τη διάρκεια της σύμβασης πίστωσης, το συνολικό ποσό της πίστωσης, το συνολικό ετήσιο πραγματικό επιτόκιο καθώς και το εφαρμοστέο επιτόκιο υπερημερίας όπως αυτό ισχύει κατά τη στιγμή σύναψης της δανειακής σύμβασης καθώς και τις ρυθμίσεις προσαρμογής του και, κατά περίπτωση, τα έξοδα για την αθέτηση καταβολής του. Παράλληλα, η δανειακή σύμβαση πρέπει να προσδιορίζει το δικαίωμα και τη διαδικασία πρόωρης εξόφλησης, τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται για την άσκηση του δικαιώματος καταγγελίας της σύμβασης καθώς και την ύπαρξη ή μη εξωδικαστικών διαδικασιών και μηχανισμών επανόρθωσης υπέρ του καταναλωτή.
Επομένως, σύμφωνα με την απόφαση του ΔΕΕ, αν η σύμβαση πίστωσης δεν αναφέρει όλα τα απαιτούμενα στοιχεία βάσει του άρθρου 10 παρ.2, τότε αυτή θα θεωρείται άτοκη και μη συνεπαγόμενη εξόδων για το δανειολήπτη εφόσον, ελλείψει των κρίσιμων αυτών στοιχείων, ο καταναλωτής δεν δύναται να αξιολογήσει πλήρως τη δέσμευση που συνεπάγεται η ανάληψη αυτής της υποχρέωσης.
Η απόφαση αυτή του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι κρίσιμη αφού θα αποτελέσει δεδικασμένο και για αποφάσεις Ελληνικών δικαστηρίων που αφορούν δανειακές συμβάσεις με ελλειπείς ενημερωτικούς ή καταχρηστικούς όρους. Το γραφείο μας με την μακρόχρονη θετική πείρα του στα χρηματοπιστωτικά θέματα έχει ήδη αποτιμήσει την ιδιαίτερη βαρύτητα της απόφασης αυτής και μελετά την εφαρμογή της σε πλειάδα υποθέσεων καταχρηστικών όρων που έχουν επιβληθεί από τράπεζες στην Ελλάδα σε πολλούς δανειολήπτες.
